Hz. MUSA BİRGÜN GİDERKEN BİR ÇOBANA RASTLADI. ÇOBAN HAFİF YÜKSEK SESLE ŞU ŞEKİLDE KENDİ KENDİNE KONUŞUYORDU:

ÇARIĞINI DİKEYİM, SAÇINI TARAYAYIM.

ELBİSENİ YIKAYAYIM, BİTLERİNİ KIRAYIM.

YÜCE RABBİM SANA TAZE SÜT İKRAM EDEYİM.

BÜTÜN KEÇİLERİM SANA KURBAN OLSUN,”

DEYİP DURUYORDU.

HZ. MUSA SORDU:

"KİMİNLE KONUŞUYORSUN?” DEDİ.

ÇOBAN: “YERİ GÖĞÜ YARATAN ALLAH’IMLA KONUŞUYORUM” DEDİ.

HZ. MUSA ÇOBANI AZARLADI:

“YAPTIKLARIN YALNIŞTIR! ALLAH HA ŞA İNSAN MIDIR Kİ! O’NA BU ŞEKİLDE HİTAP ETMEK DOĞRU DEĞİLDİR!” DEDİ.

ÇOBANIN DÜNYASI YIKILMIŞTI. NE YAPACAĞINI BİLMEDEN BAŞINI ALIP GİTTİ, ÇÖLLERE DOĞRU KOŞMAYA BAŞLADI.

BİRAZ SONRA HZ. MUSAYA CENAB-I HAKTAN ŞÖYLE HİTAP GELDİ:

“EY MUSA SENİN GÖREVİN İNSANLARI BENDEN UZAKLAŞTIRMAK MI YOKSA BANA YAKLAŞTIRMAK MI? NEDEN O SAF KULUMUZU BİZDEN AYIRDIN? BİZ SÖZE, DİLE BAKMAYIZ: GÖNÜLE VE HALE BAKARIZ!” DİYORDU.

HZ. MUSA ÇÖLÜN YOLUNU TUTARAK ÇOBANI BULDU VE MÜJDEYİ VERDİ. DİLEDİĞİ GİBİ RABBİNE SESLENEBİLECEĞİNİ BİLDİRDİ.

(Mesnevi)

ALLAH’A EMANET OLUN,

RAZI OLACAĞI HAYAT YAŞAYIN